Postać św. Brunona z Kwerfurtu, wielkiego misjonarza czasów ottońskich, który  poniósł męczeńską śmierć w roku 1009 podczas swej misji chrystianizacyjnej w Prusach zasługuje bez wątpienia na szerszą popularyzację wśród polskich czytelników.  O ile bowiem znany jest powszechnie żywot, męczeństwo i cuda św. Wojciecha, patrona Polski i pierwszego męczennika za wiarę chrześcijańską na naszych ziemiach, o tyle postać św. Brunona i jego dzieło misyjne, jakiego dokonał we wczesnopiastowskiej Polsce, poza wąskim tylko kręgiem  polskich historyków wczesnego średniowiecza i kilkoma miejscami jego kultu, są praktycznie w ogóle nie znane. Zbliżająca się milenijna rocznica jego męczeństwa przypadająca w 2009 roku, staje się doskonałą okazją do przypomnienia tego wyjątkowego misjonarza i intelektualisty. Jest to jednocześnie zapowiedź wielu religijnych i naukowych uroczystości, które przybliżą bez wątpienia jego postać i chrystianizacyjne dzieło.

     Św. Brunon oprócz tego, że był po św. Wojciechu i Braciach Męczennikach kolejnym przybyłym z Zachodu Europy na dwór Bolesława Chrobrego misjonarzem- męczennikiem, wsławił się w polskiej historii również tym, iż stał się pierwszym udokumentowanym kronikarzem epoki wczesnopiastowskiej działającym na ziemiach polskich  już na początku XI wieku. Do historii polskiej literatury weszły  między innymi:  jego słynny, napisany w Polsce około roku 1008 w języku łacińskim  Drugi żywot św. Wojciecha,  Żywot Pięciu Braci Męczenników  i słynny  List do Henryka II,  w którym stanął on, jako rodowity Niemiec po stronie Bolesława Chrobrego. Miał on bowiem odwagę na skrytykowanie w swym liście samego niemieckiego króla za jego wojenny sojusz przeciw temu polskiemu księciu, zawarty z pogańskimi Wieletami. Ta niezwykła wręcz lojalność wobec Chrobrego oraz jego zaangażowanie na ówczesnych ziemiach polskich w organizację tutejszej struktury kościelnej, zakonnej i chrystianizacyjnej oraz jego zagranicznych posług dyplomatycznych,  każą upatrywać w św. Brunonie głównego kontynuatora zarówno misji św. Wojciecha, jak i wielkich uniwersalistycznych planów zjednoczenia chrześcijańskiej Europy zainicjowanych przez saską dynastię ludolfińsko-ottońską a wcieloną częściowo w życie przez cesarza Ottona III i papieża Sylwestra II.  Można tutaj stwierdzić, iż razem z  męczeńską śmiercią św. Brunona w Prusach oraz zaginięciem w ruskim Kijowie innego misjonarza i współpracownika św. Brunona, kołobrzeskiego biskupa Reinberna, którego jako swego posła wysłał tam w roku 1013 Bolesław Chrobry, kończy się ottońska idea zjednoczonej Europy, której szczytowym, milenijnym punktem był słynny Synod Gnieźnieński w roku 1000.
     Po przedwczesnej śmierci cesarza Ottona III w roku 1002 i zamachu-morderstwie dokonanym w cesarskim pałacu w Pohlde przez saskich grafów na Ekkharcie z Miśni, potencjalnym następcy Ottona III, śmierci papieża Sylwestra II   i martyrium Pięciu Braci Męczenników w roku 1003, św. Bruno stał się tragicznym kontynuatorem nieudanej wówczas próby pokojowego zjednoczenia europejskich chrześcijan pod patronatem ówczesnego papiestwa i  berłem Świętego Rzymskiego Cesarstwa Narodu Niemieckiego. Męczeńska śmierć Brunona, gdzieś na pograniczu piastowskiej Polski, Prus, Jaćwięży lub Rusi  była  udokumentowanym  przez kronikarzy swojej epoki epilogiem tej idei, i choćby dlatego w dzisiejszej Zjednoczonej Europie  warto odwołać się do tych tych tragicznych postaci, które przed tysiącem lat były inicjatorami tego procesu.