Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Święty Brunon z Kwerfurtu PDF Drukuj
Życie i dzieło
Wpisany przez Ks. Mirosław Baranowski   
Spis treści
Święty Brunon z Kwerfurtu
Strona 2
Strona 3
Strona 4
Strona 5
Wszystkie strony
Ks. prof. dr. hab. Witold Jemielity
Żródło: http://www.kuria.lomza.pl/index.php?wiad=2026

     Imię Brun, Brunon, Brunus było w średniowieczu bardzo rozpowszechnione. Nasz święty wziął je po ojcu, natomiast w zakonie przyjął imię Bonifacy. Poza kilkoma kronikami św. Brunon-Bonifacy występuje z reguły pod jednym imieniem: albo jako Brunon, albo jako Bonifacy. Ta dwoistość imienin spowodowała zamieszanie wokół jednej i tej samej postaci. Przyczynili się do tego hagiografowie świętego. Jego krewny i kolega szkolny Thietmar oraz towarzysz prac misyjnych Wipert używali tylko imienia Brunon, podczas gdy urodzony na rok przed jego męczeństwem Piotr Damiani znał jedynie przybrane imię Bonifacy. Następni pisarze powtarzali za nimi i zatracili tożsamość osoby. W 1583 r. wyszło nowe, poprawione wydanie Martyrologium. Przygotował je dla papieża Grzegorza XIII słynny uczony Baroniusz.
     Zapisując pod dniem 19 czerwca św. Bonifacego, Baroniusz nie ograniczył się do powtórzenia kamedulskiej zapiski. Sięgnął i do źródeł, gdzie znalazł u Thietmara i innych autorów wiadomość o św. Brunonie. Stąd powstał pod 15 października drugi zapis w Martyrologium o tym samym świętym pod imieniem Brunon. Dopiero w 1715 r. Janning dowiódł identyczności obu osób. Jednak teksty liturgiczne niemal do ostatnich czasów powtarzały oba rozdzielne imiona 19 czerwca i 15 października.
     Św. Brunon urodził się w latach 974-978, raczej przy końcu niż na początku tego czteroletniego okresu; źródła nie pozwalają na bliższe ustalenie tej daty. Pochodził z możnej rodziny saskiej, panów z Kwerfurtu. W wielu opracowaniach stwierdza się, że był spokrewniony z rodem cesarzy Ottonów, co nie jest pewne. Z racji swego pochodzenia otrzymał odpowiednie wykształcenie. Jedną z najbardziej znanych szkół katedralnych w Niemczech była szkoła w Magdeburgu. Tutaj uczył się św. Wojciech. Przyjmowano chłopców od siódmego roku życia a kurs nauki trał dziewięć lat. Św. Brunon uczęszczał do tej szkoły w latach 985-994, a więc przybył tam między siódmym a jedenastym rokiem życia. Po ukończeniu szkoły, w sierpniu 995 r. św. Brunon znalazł się na dworze cesarza Ottona III. Wiosną następnego roku odbył swoją pierwszą podróż do Rzymu. Przebywał zapewne w otoczeniu dworzan cesarskich, a także był w bliskim kontakcie ze sferami kościelnymi i możnowładczymi Wiecznego Miasta. Św. Brunona interesowała raczej sfera duchowa. W 998 r. pomiędzy 22 lutego a 9 marca wstąpił do klasztoru św. Bonifacego i Aleksego na Awentynie w Rzymie. Przebywał tam około jednego roku.
     We Włoszech następowało wówczas odrodzenie życia zakonnego. Znani są zwłaszcza święci Nil i Romuald, którzy zakładali klasztory i pustelnie na wzór wschodni. Kolonia św. Romualda w Camaldoli stała się początkiem zakonu kamedułów. Eremici prowadzili nie tylko życie pustelnicze, lecz i podejmowali działalność misyjną na kresach ówczesnego chrześcijaństwa. Postawa ta różniła się istotnie od zwyczajów benedyktynów zobowiązanych do niedopuszczania klasztoru i wrośniętych w społeczeństwo feudalne W 999 r. św. Brunon opuścił Awentyn i przyłączył się do pustelników św. Romualda. Przebywał nadal w Rzymie.


 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack