Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Święty Brunon - Patron Europy PDF Drukuj
Życie i dzieło
Wpisany przez Ks. Mirosław Baranowski   
Jeden z wielkich przegranych
     Biskup Brunon z Kwerfurtu to jeden z wielkich przegranych historii europejskiego chrześcijaństwa. Choć był krewnym niemieckich cesarzy i podróżował po całym kontynencie, pamięć o nim przetrwała niemal wyłącznie w jego rodzinnej miejscowości w Niemczech. Mimo że przyczynił się do rozpowszechnienia idei braterstwa pomiędzy chrześcijańskimi władcami, to za patrona duchowej jedności Europy uznano św. Wojciecha. I choć to właśnie Brunon był oddanym przyjacielem Bolesława Chrobrego i z ziem polskiego władcy wyruszył na pogranicze pru-sko-litewskie, by zginąć tam głosząc słowo Boże, pamięć o jego czynach zaginęła w mrokach polskiego średniowiecza.

W Chrobrym znalazł protektora
     Według nielicznych zachowanych źródeł historycznych biskup misyjny Brunon z Kwerfurtu prawdopodobnie dwukrotnie odwiedził Polskę. Za pierwszym razem przybył na przełomie 1005 i 1006 r. i został na dworze Bolesława Chrobrego około 12 miesięcy. Po raz drugi kapłan przyjechał do Polski w 1008 r. W Chrobrym Brunon zna lazł możnego protektora. Jak pisze niemiecki kronikarz Thietmar, „wiele otrzymał darów od Bolesława i innych bogaczy", ale „z miejsca rozdzielił je między kościoły, przyjaciół i biednych, niczego nie zatrzymując dla siebie". Jest prawdopodobne, że część środków otrzymanych od Chrobrego Brunon postanowił przeznaczyć na działalność misyjną. Wzorem św. Wojciecha pragnął nawracać pogan żyjących na dzisiejszych północno-wschodnich terenach Polski. Słowo Boże zamierzał głosie nie wśród Prusów, lecz żyjących na pograniczu prusko-litewskim Jadźwingów.

Nie był lubiany przez niemieckich władców
     Działalność św. Brunona szybko została zapomniana, szczególnie na zachodzie Europy. Biskup był zwolennikiem zbliżenia Niemiec i Polski, wiernym wyznawcą idei głoszonych przez cesarza Ottona III. W zamyśle niemieckiego władcy chrześcijańskie państwa powinny żyć ze sobą w zgodzie. Niestety, cesarz zmarł, zanim zdążył rozgłosie szerzej swoje poglądy. Następca Ottona, Henryk II, przez ponad dwadzieścia lat walczył z Bolesławem Chrobrym. Był zaprzeczeniem swego poprzednika. Henryk nie ukrywał swej niechęci do Brunona. Nie lubił go i publicznie wyśmiewał. Współpracę biskupa z polskim władcą uważał za zdradę. Nic dziwnego, że kult świętego Brunona nie był popierany przez niemieckich królów i cesarzy.

Anna Piotrowska
 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack