Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Serwis informacyjny o Obchodach Millenium śmierci św. Brunona

Historia i opis Sanktuarium w Giżycku PDF Drukuj
Sanktuarium św. Brunona
Wpisany przez Ks. Mirosław Baranowski   
Wejście do kościoła
       Na terenie nowo powstałej diecezji ełckiej jedno z sanktuariów diecezjalnych znajduje się w Giżycku. Jest to Sanktuarium św. Brunona. Kronika tej parafii informuje, że w roku 1838 było tu 18 katolików, którzy uczęszczali do kościoła w Ełku, gdzie znajdowała się stacja misyjna, dotowana przez Towarzystwo św. Wojciecha i św. Bonifacego. W drugiej połowie XIX w. giżyckim katolikom odprawiano na miejscu mszę świętą 5 razy w roku. Opiekę duszpasterską nad wiernymi sprawował kapelan wojskowy. W 1905 roku wierni kupili działkę, którą ku czci św. Brunona 17 listopada 1910 roku poświęcił dziekan reszelski ks. Paweł Romahn. W okresie międzywojennym liczba mieszkańców, a w tym katolików ustawicznie wzrastała. 18 września 1926 roku erygowano w Giżycku katolicką parafię św. Brunona. Proboszcz tej parafii ks. Seweryn Quint podjął starania o budowę kościoła, gdyż kaplica była za mała.
Napis nad drzwiami bocznymi
      Projekt nowej świątyni opracował architekt Martin Weber. Kamień węgielny pod kościół - obecne sanktuarium - położono 23 sierpnia 1936 roku. Prosty styl, zastosowanie także prostych środków budowy, pozwoliło na wczesne wzniesienie murów nawy kościoła o wymiarach 16x30 m. 26 czerwca 1938 roku biskup warmiński, Maksymilian Kaller, dokonał jego konsekracji ku czci św. Brunona. Szczyt frontonu zdobią litery S(anctus) B(runon) będące monogramem Świętego. Taki był początek giżyckiego sanktuarium.
     Kronika parafii jest wyrazem wdzięczności dla nieżyjącego już ks. Tadeusza Kościuszki, który pracował w tej parafii i z dużą dokładnością prowadził kronikę parafialną. Jest wyrazem wdzięczności dla tych wszystkich kapłanów, którzy pracowali w Giżycku jako duszpasterze i tworzyli historię tej parafii. Jest wyrazem szacunku dla tych wszystkich, którzy w Sanktuariuim św. Brunona przyjęli chrzest, I komunię św., sakrament bierzmowania, zawarli związek małżeński, a także tym, którym oddano ostatnią posługę modlitewną w liturgii pogrzebowej.
     Po zakończeniu ostatniej wojny w Sanktuarium św. Brunona w Giżycku pracowało wielu kapłanów. W kwietniu 1945 roku przez krótki czas proboszczem był ks. Stanisław Tyszko, obecnie przebywający na terenie Włoch. Jego miejsce w październiku 1945 roku zajął ks. Bryks. Następnie w 1949 roku proboszczem giżyckim został Jan Wielgusz, a po nim w lipcu 1955 roku ks. Kazimierz Dmochowski, który 3 kwietnia 1955 roku w wieku 44 lat zmarł na zawał serca. Kazanie w czasie nieszporów żałobnych wygłosił ks. mgr W. Radziwon, a ekspertę na cmentarz prowadził ks. W. Dadas - obydwaj późniejsi proboszczowie i dziekani giżyczcy. Kolejnym proboszczem był Jan Biernacki, a od 8 grudnia 1955 roku do 1972 roku ks. W. Dadas, następnie ks. W. Radziwon, ks. K. Krzyżaniak i od 1 września 1992 roku obecny proboszcz i dziekan - ks. Zdzisław Mazur.
     Bogumił Goltz ( 1801-1870 ) w swej pracy zatytułowanej "Księga dzieciństwa" umieścił takie znakomite słowa:
     "Świątynia boska jest miejscem zmarłych i żyjących. Westchnienia i modlitwy wszystkich zeszłych z tego świata pokoleń przyległych do ołtarza, gdzie pogrążone w uniesieniu spożywają ciało i krew Zbawiciela. Przyległy one do pomników grobowych, do murów świątyń i innych przedmiotów uświęconych, które z kolei dostarczają tak wiele symboli, zmysłowych wrażeń, dawnych czasów, zwracają jednocześnie uwagę na znikomość rzeczy ziemskich i poczucie trwałości w wieczności".
     Oto fragment dot. historii parafii zaczerpnięty z książki pt. "Giżycko - Święty Brunon wpisany w historię miasta" autorstwa ks. Zdzisława Mazura:
     "18 września 1926 roku erygowano w Giżycku katolicką parafię św. Brunona. Miasto było wprawdzie w dalszym ciągu głównie protestanckie, ale i liczba katolików stale wzrastała. Ks. proboszcz Seweryn Quint zaczął przemyśliwać i skutecznie działać w celu zbudowania w Giżycku większej świątyni katolickiej, jako że kaplica była już teraz za mała i absolutnie potrzebom parafii nie wystarczała. Kaplice te sprzedano z czasem baptystom.
      Na północnym skraju miasta, przy skrzyżowaniu ulic Kościelnej (obecnie Pionierskiej) i Kościuszki, na 1 ha gruntu piaszczysto - żwirowego, założono plac budowy. Nadzór budowlany sprawował inżynier - architekt Marcin Weber z Frankfurtu nad Menem.
Kamień węgielny
      23 sierpnia 1936 roku poświęcony został kamień węgielny pod budowę świątyni. data ta jest upamiętniona napisem w narożniku zakrystii: A.D. 28.08.1936. Prosty, nowoczesny styl oraz użycie w znacznym stopniu betonu pozwoliły na stosunkowo szybkie wzniesienie murów halowej nawy kokścioła o wymiarach 16x30 metrów. Pracę tę wykonano w 1937 roku.
Napis nad bocznymi drzwiami
      Dnia 26 czerwca 1938 roku nowo zbudowany kościół został konsekrowany przez ks. biskupa Maksymiliana Kallera, ówczesnego ordynariusza warmińskiego. Dla podkreślenia - na terenach o przeważającej liczbie protestantów - prawdy o Eucharystii, na olbrzmiej kotarze za ołtarzem umieszczono symbol w postaci Baranka Bożego otoczonego gwiazdami.
     Patron kościoła - św. Brunon z Kwerfurtu uczczony został później przez zawieszenie dużego jego obrazu w prezbiterium na ścianie od strony zakrystii. Kościół jest jednonawowy, jednak betonowe pilastry z przejściami sprawiają wrażenie świątyni trzynawowej. Od strony północnej przylegają do nawy trzy absydy, które z zewnątrz wykorzystane są jako nisze, w których doskonałe pomieszczenia znalazły konfesjonały. W ostatnim czasie jedna z nisz została zniszczona.
     Mimo całej swej prostoty, pięknie prezentuje się fronton kościoła (od strony zachodniej). Z poziomu ulicy Kościelnej (vel Pionierskiej) prowadzi do niego 18 kamiennych stopni. Stopnie te, jak zresztą cały fronton, przedstawiają zamierzenie budowniczych, by kościół był jednocześnie pomnikiem na cześć poległych w pierwszej wojnie światowej.
S(anctus) B(runon)
     Na dużej płaszczyźnie ściany szczytowej umieszczono płaskorzeźbę, wykonaną nowoczesną techniką (sgrafitto), przedstawiającą trzy postacie: św. Brunona z krzyżem i obok niego krzyżaka w płaszczu i niemieckiego żołnierza z karabinem w ręku. Płaskorzeźbę tę, której treść wydaje się wynikać wprost z hitlerowskiego ducha militaryzmu, po wojnie, na życzenie parafian, zatynkowano i ozdobiono prostym drewnianym krzyżem. Szczyt frontonu zdobią litery SB, będące monogramem patrona kościoła. Są one wykonane z metalu. Do kościoła prowadzą trzy wejścia frontowe. w trzech podcieniowych wnękach. Dalej znajduje się krótka kruchta, oddzielona od nawy trzema szklanymi drzwiami. Nad wnękami podcieniowymi oraz nad kruchtą znajdują się amfiteatralnie zbudowany główny chór.
Charakterystyczny ołtarz główny
      We wnętrzu kościoła najbardziej rzuca się w oczy ołtarz główny, wybudowany na wysoko podniesionym prezbiterium. Płaszczyzna prezbiterium podniesiona jest w stosunku do płaszczyzny całego kościoła o 8 stopni. Prócz tego ołtarz główny posiada własne 4 stopnie. To podniesienie ołtarza głównego jest bardzo funkcjonalne, bowiem dzięki niemu kapłana celebrującego nabożeństwo widać dobrze z każdego miejsca w kościele. Ołtarz główny posiada dwie mensy: przednią, położoną niżej, oraz tylną, położoną wyżej. pozwalało to na odprawiania mszy św. w sposób tradycyjny i w sposób nowy, zgodny ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II (twarzą do ludu). W wyższą mensę wbudowane jest tabernakulum, otwierające się na poziom mensy niższej.
     Taka budowa ołtarza, pozwalająca na odprawianie mszy św. twarzą do ludu, wystawia dobre świadectwo jego budowniczym, dowodzi bowiem orientowania się ich w kierunku odnowy liturgicznej, usankcjonowanej odpowiednimi postanowieniami odbywającego się prawie 30 lat później soboru Watykańskiego II. Po obu stronach stopni prowadzących z kościoła do prezbiterium znajdują się, na poziomie prezbiterium, dwa balkony, z których jeden spełnia funkcję ambony. O balkony te oparte są, zbudowane na poziomie nawy dwa ołtarze boczne: św. Antoniego oraz Matki Boskiej Ostrobramskiej. Ściany kościoła od wewnątrz przyozdobione są zniczami, umieszczonymi także pod stropem. Surowa ich faktura, choć interesująca, jest kłopotliwa z punktu widzenia utrzymania ich w czystości.
     Strop kościoła to wielka płaszczyzna, zbudowana z impregnowanych desek. W nawie dla wygody wiernych zbudowano 28 ław. Z przedwojennego wyposażenia kościoła warto wymienić jeszcze: dwa żyrandole, dostosowaną do stylu kościoła wieczną lampkę, krucyfiks na ołtarzu, lichtarze i mosiężne obicie tabernakulum z wyobrażeniem dwu gołębic.
     Monumentalna, choć nie wysoka wieża pokryta jest czterospadowym dachem, a od strony wschodniej i zachodniej zdobią ją tarcze zegarowe, znakowane krótkimi bagnetami.
     Z plebanii do kościoła przechodzi się przez kancelarię parafialną i zakrystię. W dolnej części wieży, nad zakrystią, znajduje się drugi, mniejszy, chór organistowski. Pod prezbiterium znajduje się obszerna kaplica (na poziomie sutereny), do której wchodziło się z zewnątrz kościoła po stronie północnej. Wejście obecnie zniszczone.
     Dla odprawiania Mszy św. "pod gołym niebem" na południowej ścianie kościoła zbudowano ołtarz z kamienia. Nad tym ołtarzem, zbudowanym na dwóch stopniach, umieszczono prosty, drewniany krzyż, zawieszony na ścianie na specjalnych metalowych uchwytach, przyozdobiony ostatnio piękną figurą Chrystusa Ukrzyżowanego. Ołtarzem i krzyżem opiekuje się Straż Honorowa pod przewodnictwem p. Narwojsz".

Źródło: http://www.gizycko-brunon.diecezja.elk.pl/historia.html
 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack